یکی دیگر از اشکالات جدی مولوی بد دهانی وی است.

حرفهای رکیک وی چه در آثار وچه در زندگی روزمره انسان را به تعجب وا می دارد.

استفاده از قبیح ترین کلمات در مثنوی انسان را متحیر میکند.کلماتی که برخی از آنها را مردم کوچه وبازار نیز قبیح می دانند واستعمال نمی کنند.

پيامبر در مورد انسان فحاش مي فرمايند:

الفحش من البذاء، والبذاء في النار(فحش از بي شرمي است وانسان بي شرم در آتش است.

آوردن كلمات ركيك ونام اعضاي جنسي مرد وزن بارها در اشعار مثنوي نشانه چيست.

به دليل رعايت عفت كلام فقط آدرس ابيات را ذكر مي نمايم.

دفتر پنجم مثنوي (بيت)3390-مثنوي.دفتر پنجم.857.مثنوي دفتر پنجم.1420.

دفتر پنجم.2497.دفتر پنجم.2200.دفتر پنجم.3334

فقط براي روشن شدن اذهان چند بيت از اين صوفي بد دهان را مي نويسم

وي ميگويد:

تا نياري سجده نرهي اي زبون     گر بپيمايي تو مسجد را به ك و ن)دفتر پنجم.۸۵۷

دست زندركرد در شلوار مرد    (اسم آلت مرد).او بر دست زن آسيب كرددفتر پنجم۳۳۳۴

افلاکی مرید مولوی که در کتاب مناقب العارفین با هزاران حیله سعی کرده مقامات عجیبی برای مولوی بسازد نتوانسته به این امر اعتراف نکند.او می گوید:

مولانا چون از کسی رنجیدی ومکابره اواز حد شدی غیر غر خواهر(فحش ناموسی) نگفتی[1]

علامه محمد تقی جعفری در این باره شیرین سخن گفته است :

"البته باید بگوییم که ما مثالهای رکیک او را قبول نداریم و از این جهت متاسفیم. ... اگرچه عده‌ای از فضلا سعی دارند این اشتباه او را تفسیر کنند (بلکه توجیه کنند!)، ولی این شدنی نیست، زیرا ممکن است یک شاعر معمولی از هنر مبتذل استفاده کند تا برای خود جایی در جامعه باز کند، ولی او یک مربی است و نباید چنین باشد. ... بدیهی است که ارزشیابی ما درباره مولوی، از آن جهت ارزش خواهد داشت که اشتباهش را اشتباه بنامیم. اگر چشم ببندیم و همه چیزش را خوب بدانیم، مسلما دروغ است."
(عوامل جذابیت سخنان مولوی / ص 35

شاید در بین سران صوفیه کمتر کسی را بتوان پیدا کرد که به اندازه مولوی تاثیر گذار بوده باشد و بتواند آموزه های تصوف را با زیرکی هر چه تمام تر در بین شیعیان واهل سنت جا بیاندازد.

انساني كه خداوند خليفه الله قرارش داد يقينا داراي قدرتي است كه مي تواند تا قاب قوسين   او ادني سير معنوي كند وبه فناي الي الله برسد

اما در اين مسير انحراف از سيره اهل بيت وقران انسان را به بيراهه مي برد كما اينكه بسياري از متصوفه از آن سر در آوردند

همان صوفیانی که امام هادی علیه السلام در مورد آنها می فرمایند: والصوفية كلهم من مخالفينا و طريقتهم مُغايرة لطريقتنا وإن هم إلاّ نصاري و مجوس هذه لامّة اُولئك الذين يجهدون في إطفاء نور الله والله يُتمُّ نوره و لوكره الكافرون (و تمام صوفيان مخالف ما هستند و طريقه آن­ها [باطل و] برخلاف طريقه ما است و اين گروه، نصارا و مجوس اين امّت هستند و آنان سعي در خاموش كردن نور خدا (محو اسلام) مي­كنند و خداوند نور خود را تمام مي­كند، هر چند كافران خوش ندارند)[1]

مگر عرفان ناب اهل بیت چه کم دارد که باید برای رسیدن به معرفت الله سراغ اندیشه های صوفیانه رفت

به هر حال احاديث وروايات زيادي انسان را دعوت به سير وسلوك مي نمايد كه فرموده اند:هر كس چهل روزبه خدا اخلاص ورزد وكارش را خالص كند چشمه هاي حكمت از دل بر زبانش جاري خواهد شد(كنز العمال ج 3 حديث 5721)

تمام مثنوی مملو است از دفاع از صوفیان وترویج افکار وآداب متصوفه که مراجعه به آن می تواند به راحتی این موضوع را مشخص نماید

مطرح نمودن مسائلی همچون سماع،سقوط تکلیف در هنگام رسیدن به حقیقت،دفاع از صوفیه وسران متصوفه،بحث اتحاد ادیان ومذاهب،وصدها مساله دیگر که در این مختصر نمی گنجد

مولوي قبل از ملاقات با شمس بنابر شهادت كتب تاريخي وحتي فرزند مولوي اهل سماع وشعر وني ورباب نبوده است

اما ميبينيم كه ملاقات با شمس چنان وي را تحت تاثير قرار مي دهد كه زندگي وي غرق غنا وموسيقي ورقص وآواز مي گردد بطوريكه حتي بسياري از نزديكان وي را ناراحت مي كند.رقص وغنايي كه هيچ پيغمبر ويا وصي پيامبري آنرا انجام نداده است

شمس سماع را براي اولياي صوفيه فريضه وواجب ميداند.دستوري كه دين وكتاب وسنت با تمام قوا آنرا تكذيب ميكند.

مولوی را میتوان مروج واستاد بلا منازع سماع دانست.رقص سماع در نزد مولوی بسیار قرب آور است وحتی آنرا از نماز بیشتر دوست دارد

در همين زمينه در مناقب العارفين آمده است كه:روزي در بندگي مولانا رباب(نوعي آلت موسيقي) ميزدنداز ناگاه عزيزي در آمد كه اذان مي گويندلحظه اي تن زد وفرمود:ني ني.آن نماز ديگر است اين نماز ديگر.هر دو داعيان حقند.يكي ظاهر را به خدمت مي خواهد(نماز) واين ديگر(سماع)باطن را به محبت ومعرفت حق دعوت مي كند(ص 395)

چه كسي قبول مي كند مولوي عارف بزرگي باشد وبعد وقتي از شراب خانه ارمني ها صداي موسيقي بشنود در ميان كوچه وبازار برقصد ولباس خود را به ارمنيان شراب خانه ببخشد(مولانا جلال الدين ص 309)

ابیات بسیار زیادی از وی در تمجید سماع موجود است.حتی وی دستور می دهد در مرگ یکی از شاگردانش بجای گریه وعزا موسیقی بنوازند

در هر حال مشكل مثنوي آنست كه بهترين معارف را با بدترين معاني در هم آميخته ومعجوني ارائه ميدهد كه گاهي به عرش اعلي وگاهي تا سقر انسان را مي برد

حضرت امير مومنان در همين رابطه مي فرمايد:اگر باطل سره ويكدست بود برعاقلي پوشيده نمي ماند واگر حق واضح وخالص بود اختلاف وتنازعي پيش نمي امد.ولكن مقداري از حق ومقداري از باطل را مي گيرند وبا هم در مي آميزندواز اين رهگذر است كه شيطان انسان را به گمراهي مي كشاند(اصول كافي جلد 1 ص 54)

اولين اشكال اين اثر اغراق ومبالغه خود مولوي در باره كتاب خود است كه بعد ها باعث شد مريدان وي وساير صوفيان نيز مطالب اغراق آميزي در وصف آن بسرايند وآنرا قران پارسي بنامند.

مولوي درديباچه مثنوي آنرا:اصول اصول دين وفقه الله الاكبر؛وشرع الله الازهر وبرهان الله الاظهر (يعني:پايه پايه دين؛وفقه برتر خدا،وشريعت در خشان تر خدا،وبرهان روشن تر خدا )مي خواند

البته اگر در همين حد هم اكتفا مي كرد شايد مي شد مسامحه كرد ولي پارا فراتر نهاده و مدعي مي شود كه مثنوي حق محض است واز هيچ سوي باطل در آن راه نداردوآيه لا ياتيه الباطل من بين يديه ومن خلفه(يعني هيچ باطلي نه از پيش ونه از پشت در آن راه ندارد) وآيه:لا يمسه الا المطهرون(جز پاكان به آن دست نزنند ويا دست نيابند)در وصف آن است

وبدين ترتيب با غرور تمام كتاب خود را كه مملو از خطاست در كنار كتابهاي آسماني همچون قران مي نشاند.ومدعي مي شود كه هيچ خطايي در آن راه ندارد

حتي مولوي انتقاد به كتابش را تحمل نمي كند وبا فحاشي جواب معترضين را مي دهد

در همين زمينه نويسنده مناقب العارفين كه از مريدان وشاگردان مولوي است مي نويسد:

روزي حضرت  سلطان ولد(فرزند مولوي) فرمود:كه از ياران يكي به حضرت پدرم شكايت كرد كه دانشمندان با من بحث كردند كه چرا مثنوي را قران گويند:من بنده (در جواب گفتم) كه تفسير قرانست

همانا پدرم لحظه اي خاموش كرده و به من فرمود:كه اي سگ چرا نباشد؛اي خر چرا نباشد؛ اي غر(.......)خواهر  چرا نباشد،همانا كه در ظروف حروف انبيا واولياجز انورا اسرار الهي مدرج نباشدوكلام خدا از دل پاك پاكان ايشان رسته،بر جويبار زبان ايشان رها شده،خواه سرياني باشد وخواه سبع المثاني؛خواه عبري باشد وخواه عربي؛۱

توضيح:غر خواهر فحشي ناموسي است كه از توضيح آن معذورييم

به هر حال متاسفانه عده اي همچون خود مولوي حاظر به تحمل نقد مثنوي نيستند خصوصا صوفيان كه اگر بساط مثنوي به هم بريزد دكان فرقه اي آنان نيز تعطيل خواهد شد