شاید در بین سران صوفیه کمتر کسی را بتوان پیدا کرد که به اندازه مولوی تاثیر گذار بوده باشد و بتواند آموزه های تصوف را با زیرکی هر چه تمام تر در بین شیعیان واهل سنت جا بیاندازد.

انساني كه خداوند خليفه الله قرارش داد يقينا داراي قدرتي است كه مي تواند تا قاب قوسين   او ادني سير معنوي كند وبه فناي الي الله برسد

اما در اين مسير انحراف از سيره اهل بيت وقران انسان را به بيراهه مي برد كما اينكه بسياري از متصوفه از آن سر در آوردند

همان صوفیانی که امام هادی علیه السلام در مورد آنها می فرمایند: والصوفية كلهم من مخالفينا و طريقتهم مُغايرة لطريقتنا وإن هم إلاّ نصاري و مجوس هذه لامّة اُولئك الذين يجهدون في إطفاء نور الله والله يُتمُّ نوره و لوكره الكافرون (و تمام صوفيان مخالف ما هستند و طريقه آن­ها [باطل و] برخلاف طريقه ما است و اين گروه، نصارا و مجوس اين امّت هستند و آنان سعي در خاموش كردن نور خدا (محو اسلام) مي­كنند و خداوند نور خود را تمام مي­كند، هر چند كافران خوش ندارند)[1]

مگر عرفان ناب اهل بیت چه کم دارد که باید برای رسیدن به معرفت الله سراغ اندیشه های صوفیانه رفت

به هر حال احاديث وروايات زيادي انسان را دعوت به سير وسلوك مي نمايد كه فرموده اند:هر كس چهل روزبه خدا اخلاص ورزد وكارش را خالص كند چشمه هاي حكمت از دل بر زبانش جاري خواهد شد(كنز العمال ج 3 حديث 5721)

تمام مثنوی مملو است از دفاع از صوفیان وترویج افکار وآداب متصوفه که مراجعه به آن می تواند به راحتی این موضوع را مشخص نماید

مطرح نمودن مسائلی همچون سماع،سقوط تکلیف در هنگام رسیدن به حقیقت،دفاع از صوفیه وسران متصوفه،بحث اتحاد ادیان ومذاهب،وصدها مساله دیگر که در این مختصر نمی گنجد